Mury Obronne

Możesz sobie wyobrazić owalny kształt granic dawnego Lubania i jego średniowieczne obwarowania? Dwie linie murów, 32 baszty i 4 wielkie bramy – tak wyglądały miejskie fortyfikacje jeszcze do połowy XIX wieku.

Genezy kamiennych fortyfikacji Lubania należy szukać w mrokach pierwszych dwóch dekad XIV w. Ich budowa była procesem długotrwałym i bardzo kosztownym. Długość jednej linii murów wynosiła ok. 1400 m, a Lubań posiadał dwa pasy umocnień.

Starszy, wewnętrzny mur obronny miał ok. 8 m wysokości i 2,5 m grubości. Z kolei młodszy pierścień był wysoki na ok. 3,5 m i gruby na nieco ponad 1 m. Lubań posiadał 4 wjazdy: Bramę Bracką, Zgorzelecką, Nowogrodziecką i Mikołajską. Bracki i nowogrodziecki węzeł bramny zamykały barbakany.

W XIX stuleciu zdecydowano, że średniowieczne fortyfikacje i wąskie wjazdy są przeszkodą w rozwoju miasta. Konserwator zabytków nie pozwolił na wyburzenie całości umocnień, dzięki czemu do dziś zachowały się fragmenty murów obronnych, trzy baszty oraz Wieża Bracka.